De veramerikanisering van ons onderwijssysteem is een slechte zaak

Het zijn roerige tijden voor het basisonderwijs en middelbaar onderwijs. Veel ouders, leraren en leerlingen zijn ontevreden. De problemen binnen het onderwijs zijn legio: de kwaliteit holt snel achteruit, er zijn te weinig leraren, leraren zijn overwerkt, klassen puilen uit en 30 leerlingen in één klas is geen uitzondering meer. Veel kinderen krijgen niet de aandacht die ze verdienen.

Eerder is al aangegeven dat bijlesbureaus in het gat springen dat scholen achterlaten. Inmiddels kent ons land duizenden bijlesbureaus, die enorm verschillen in kwaliteit, didactische en pedagogische vaardigheden én prijs. Door de bomen zien veel ouders het bos niet meer. Het is allemaal niet gemakkelijk. Zeker voor ouders met een smalle beurs is het behoorlijk lastig.

Naast de wildgroei in het aantal bijlesbureaus maakt Nederland kennis met een nieuw fenomeen: privéschooltjes voor de happy few. Dit zijn schooltjes met hele kleine klassen (ongeveer 8 leerlingen per klas). Ook deze schooltjes springen in het gat dat reguliere scholen achterlaten. In een paar jaar tijd is het aantal bijna verdubbeld. Omdat deze particuliere scholen geen geld van de overheid krijgen, hangt er een flink prijskaartje aan. Ouders betalen minstens 3.000 euro, maar er zijn ook scholen waar meer dan 20.000 euro per jaar voor moet worden betaald. De kosten voor inschrijving of bijvoorbeeld een laptop komen daar nog bij.

Deskundigen reageren afwijzend op de veramerikanisering. “Dit is geen positieve ontwikkeling. Kinderen die geen rijke ouders hebben, kunnen niet naar deze scholen toe, die wel veel meer middelen hebben om kinderen vooruit te helpen”, zegt onderwijssocioloog Sara Geven.

Het bovenstaande maakt duidelijk dat we langzaamaan naar een Amerikaans onderwijssysteem gaan dat ongelijkheid en tweedeling in de hand werkt. Van een egalitair onderwijssysteem naar een elitair onderwijssysteem. Dat is een buitengewoon kwalijke zaak.

Bron: nrc.nl